ماه پنهان است

اَز دَستِ خُوت فرار بُکُ
رو وا جَمال یار بُکُ
هَر جا کِه عِشق حُضور ایشه
مِیل هَمُ دیار بُکُ
*
از ترانه « دل خراب» ِ سهيل نفيسی

ماه پنهان است

تو اَ هَر گلی خوشبوتِراِی
اَ هَمَه کَه زیباروتِراِی
اَ هَر غزالی غزل‌تِر و
اَ هَر آهویی آهوتِراِی
*
از ترانه « وصل» ِ سهيل نفيسی

ماه پنهان است

کسی نی که از مِه بُپُرسه چه تِن تو
چه بودن که لاغرتِه بودِی
همیشَه سَرت بِی چه زیرن
چشِت بیِ چِه سُرخِن
*
از ترانه « گِریخُم نَهُندِن» ِ سهيل نفيسی

ماه پنهان است

مجری راديوی بالينی از دانش‌مند امور فضايی می‌پرسد كه از عكس نه‌چندان واضحی كه مريخ‌نورد ناسا به‌تازگی از سطح سياره سرخ فرستاده چه می‌فهمد؛ و آشكارا منظورش اين است كه يك دانشمند از آن عكس چه اطلاعات تازه‌ای درباره مريخ درك می‌كند كه ما آدم‌های عادی با تماشای آن نمی‌فهميم. مرد دانشمند باطمانينه پاسخ می‌دهد «مهم‌ترين چيزی كه من از اين عكس می‌فهمم اين است كه مريخ‌نورد، با موفقيت روی سطح سياره نشسته است و دستگاه‌های مخابراتی آن هم خوب كار می‌كند!»
*
جدا از درس بزرگی كه از اين پاسخ و شيوه نگاه يك دانش‌مند به يك عكس و يك پرسش می‌توان آموخت، چيزی كه ما «آدم‌های عادی» به آن پی می‌بريم اين است كه راز‌های مريخ آرام‌آرام دارد گشوده می‌شود، اما ماه ما - لامصب! - هم‌چنان پنهان است...

ماه پنهان است

اگر اين اتفاق توی فيلم‌ها می‌افتاد، حتی خود من چين به بينی‌ام می‌انداختم و نماد «چيپ»ی كه كارگردان برای اشاره به جدايی قريب‌الوقوع دو تا آدم به كار گرفته را با انگشت تحقير و تاسف نشان می‌دادم.
*
يكی از روزهای نيمه اول فروردين، داشتيم قدم‌زنان و از پياده‌روی سمت راست خيابان، از آن ميدان بالايی تجريش (اسمش چيست؟) به طرف ميدان پايينی تجريش (اسمش چيست؟) می‌آمديم. هنوز خيلی پايين نيامده بوديم كه يك چرخ‌دستی سنگين و پر از بار جلوی‌مان ظاهر شد و ما هيچ چاره‌ای نداشتيم جز اين كه از هم فاصله بگيريم تا صاحب آن، به‌آرامی و با تانی از ميان‌مان بگذرد. من در همان لحظه‌های طولانی گذر چرخ‌دستی، از فكر اين كه يك كارگردان از چنين نمادی برای پيش‌بينی جدايی دو تا آدم استفاده كند خنده‌ام گرفته بود؛ اما اتفاقی كه در عالم واقع و بر خلاف آموزه‌های منتقدان سينما افتاد اين بود كه در دو سه ماه ِ بعد از آن، فاصله ما - جلوی چشم ما - آرام‌آرام بيش‌تر و در نهايت، در اوايل تابستان كامل شد...
*
... حالا قرن‌ها از آن روز «پُربار» بهاری می‌گذرد و من هنوز وقتی به ياد تمهيدی می‌افتم كه «آقای يونيورس» به كار گرفت تا جدايی ما را هشدار دهد خنده‌ام می‌گيرد. اين را تعريف كردم تا هيچ‌كس اهميت فيلم‌های درجه سه خنده‌دار را در زندگی‌اش ناديده نگيرد!

ماه پنهان است

ماه پنهان بودنش را با عنوان اين نوشته توجيه می‌كند. تو غيبتت را به كدام عنوان، بهانه جور می‌كنی؟

ماه پنهان است

قرار ناگفته‌مان اين بود كه وقتی تو می‌پرسیدی «حالت خوبه؟» و من پاسخ می‌دادم «سوال بعدی!»، يعنی «حالم خوب نيست؛ اما بيا درباره‌اش حرف نزنيم.»
*
حالا آخرين ساعت ِِ روز است؛ شب است. تو بيا يكی از آن سوال‌های بعدی را بپرس.

ماه پنهان است

اين عبارتی نيست كه من بتوانم
با تشريح ريشه يونانی‌اش
بر اهميتش بيفزايم؛
من به فارسی «دوستت دارم»
و چيزی وجود ندارد كه از آن مهم‌تر باشد.

ماه پنهان است

با تو همه‌چيز
به دو دوره تقسيم می‌شود.
سلول‌ها برای تكثير شدن
در انتظار تو می‌مانند.

ماه پنهان است

آغوش تو
چتر نجات من است؛
چرا باز نمی‌شود؟

نامه دارم / ماه پنهان است

حيفم آمد اين «كامنت» را از جای اصلی‌اش جدا و به شكل «پُست» منتشر نكنم. اين وبلاگ، چنين خوانندگان شوريده‌ای كه تعبيرها و انتخاب‌های‌شان به لطافت اين آخرين ساعت‌ ارديبهشت است اما با حجب و فروتنی خود را «ناشناس» می‌نامند البته كم ندارد.

«شنيدم من كسی را بی‌كسی كشت!

*

تو فقط به خانه برگرد!»

ماه پنهان است

اگر رفتنت اين‌طور اتفاق افتاده بود كه من چشم‌هايم را بسته بودم و تا ده شمرده بودم تا تو بروی و پنهان شوی، چرا بازگشتت همان‌طور ممكن نباشد؟
*
من چشم‌هايم را می‌بندم و تا ده می‌شمارم؛ تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

دارم فكر می‌كنم كه اين «تهيه غذا»ی حوالی دفتر، امروز چه‌قدر نمك توی غذا ريخته بود كه من تمام بعدازظهر پای يخچال بودم و داشتم آب می‌خوردم...
*
... تشنه‌ام؛ تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

می‌گويند اگر فروشنده بتواند خريدار را بخنداند، می‌تواند چيزی هم به او بفروشد. من اگر گردنم را اين‌طوری كج كنم و بگويم «در خانه ما رونق اگر نيست صفا هست» تو به خنده می‌افتی؟ تو به خانه برمی‌گردی؟
*
تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

شايد تو داری آرام آرام مثل يك عكس پولارويد ظاهر می‌‌شوی. من صبورم؛ می‌نشينم و نگاه می‌كنم.
*
تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

چشم‌‌به‌راه تو، مدام خانه را «ريفرش» می‌كنم.
*
تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

اصلن من خفه می‌شم؛ تو فقط به خونه برگرد!

ماه پنهان است

اتفاقی كه توی قصه‌ها می‌افتاد اين بود كه «آن‌ها تا پايان عمر به خوبی و خوشی با هم زندگی كردند.» لابد به همين خاطر است كه وقتی آدم‌ها گمان می‌برند كه تو واقعی هستی، تلاش می‌كنم به آن‌ها توضيح دهم كه «چه اشتباه وحشتناكی! باور كنيد اين‌ نوشته‌ها همه‌اش داستان است؛ قصه است.»
*
تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

گاهی‌وقت‌ها می‌فهمی كه زنگاری در كار نبوده و جناب‌عالی فقط بايد گردوخاكش را می‌گرفتی...
*
... تو فقط به خانه برگرد!

ماه پنهان است

فلك را سقف بشكافيم و طرحی نو دراندازيم؟ نه؛ مرسی! تو فقط به خانه برگرد!