دزد دوچرخه - سی‌وچهار

svimmel_ / flickr

نغمه‌های ماشين‌تحرير - پانزده

چاپ عصر - صد و پنجاه‌وسه

oh suzie q / flickr

نغمه‌های ماشين‌تحرير - چهارده

چاپ عصر - صد و پنجاه‌ودو

chillhiro / flickr

نغمه‌های ماشين‌تحرير - دوازده+‌يك

چاپ عصر - صد و پنجاه‌ويك

peterbaker / flickr
*

ما را به خلوت‌تان راه ندهيد. از سكوت‌تان چيزی نكاهيد. از تنهايی‌تان چشم نپوشيد. به انزوای‌تان تَرَك نياندازيد. به ما نگوييد به كجای جهان چشم دوخته‌ايد. از جهانی كه پشت سر گذاشته‌ايد حرفی نزنيد. اشكی نهان اگر بر چشم داريد يا بر گونه، يا اگر لبخند كوچكی بر لب، هر ذره‌اش راز مگوی شماست؛ ما بر آن نيستيم تا بدانيم از كجا می‌آيد. رخنه به كُنج و حريم‌تان را در سر نداريم. اندوه و جراحتی اگر در دل جا داده‌ايد، كوه‌هايی اگر بر دوش می‌كشيد، از آن‌ها پرسش نمی‌كنيم؛ در اين قرار و وقوف و طمانينه و رهايی هم كه يافته‌ايد سرك نمی‌كشيم. ما قول می‌دهيم. ما ساكت می‌مانيم. ما حرمت نگه می‌داريم. ما فاصله می‌گيريم. ما چند قدم دورتر، پشت سرتان می‌ايستيم و خود را به‌تمامی در رمزوراز غريبی غرق می‌كنيم كه دارد آرام آرام در اطراف‌تان منتشر می‌شود. شما برنگرديد؛ ما نگاه می‌كنيم.

هيچ بازار نديده‌ست چنين كالايی - چهارصد و چهل‌وسه

Sleep before You drive
SAAB
move your mind
*

خب، راهی كه دوستان برای نشان دادن رانندگی خوابالوده (چند لحظه بيداری، چند لحظه خواب) يافته‌اند به اندازه كافی خوب هست؛ اما آن چند كادر سياه و ادامه‌دار پايانی كه به «خواب» ِ پس از برخورد اتومبيل با درخت اشاره می‌كند، هوشمندانه‌ترين بخش اين طرح و حكايت تاثيرگذار ديگری‌ست.

بيا زودتر چيزها را ببينيم - دويست‌وهفت

Subaru 360 ; 1958

طراحی گرافيك: جلد مجله - هشت

جلد ويژه‌نامه نشريه «تايم» در يادبود آقای مايكل جكسن با استفاده از عكسی طراحی شده كه هرب ريتز، عكاس سرشناس مد و كارگردان آگهی‌های تجاری و ويدئوكليپ‌های موسيقی، در سال هزار و نهصد و نود و دو در جريان ساختن يكی از همان كليپ‌ها از او گرفته. خود هرب ريتز در سال دوهزار و دو - مثل مايكل جكسن در پنجاه ساله‌گی - درگذشته است. نشريه «تايم»، پيش از اين يك‌بار ديگر در سال هزار و نهصد و هشتاد و چهار، جلدش را به جكسن ِ جوان اختصاص داده بود. اما طراح تصوير آن جلد، خود آوازه‌ای دارد كه كم از شهرت «سلطان پاپ» نيست: اندی وارهول؛ و خب، اگر به ياد بياوريم كه آقای وارهول هم در سال هزار و نهصد و هشتاد و هفت زندگی را وداع گفته، آن‌وقت اين يادداشت، بيش از آن‌كه درباره طراحی گرافيك به نظر بيايد، نوشته‌ای در باب مردگانی پرآوازه و شرح ملاقات‌های حرفه‌ای آن‌ها در مسير زندگی‌شان به حساب خواهد آمد انگار!